Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Οταν κάποιος επιθυμεί ειλικρινά να υφάνει σε ένα νέο καμβά και να δημιουργήσει ένα μοναδικό έργο, το τελευταίο που μπορεί να σκεφτεί είναι να το επιχειρήσει με τα ίδια παλιά και εκ των πραγμάτων φθαρμένα υλικά και τον ίδιο τρόπο ύφανσης που παρήγαγε ένα έργο τέχνης παρωχημένο και βαρετό και καθόλου ελκυστικό και θελκτικό και φυσικά καταδικασμένο σε απόρριψη και αποτυχία.

Παρακολουθώ διακριτικά το τελευταίο διάστημα μια ''αγωνιώδη προσπάθεια'' εκ μέρους πολλών  συλλογικοτήτων να θέλουν να ''αναζωπυρώσουν, να συσπειρώσουν, να ανασυγκροτήσουν και τελικά να δώσουν νέα δυναμική'' στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών, έπειτα και από την στροφή της κυβέρνησης και την αλλαγή της ατζέντας με τους επερχόμενους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.

Επίσης παρατηρώ ότι οι συλλογικότητες αυτές και τα φυσικά πρόσωπα που τις εκπροσωπούν, είναι τα ίδια πρόσωπα, είναι φίλοι, σύντροφοι και συναγωνιστές που επί τρία χρόνια βρίσκονται στο μέτωπο των ειρηνοδικείων, παράλληλα δε είναι και τα ίδια που σε αυτή τη διαδρομή έχουν απορρίψει επαννειλημένα και για διαφορετικούς λόγους ο κάθε χώρος τις προσπάθειες που σαν κίνημα ΑΛ.ΑΝΥ.Α έχουμε καταβάλλει με διαρκείς παραινέσεις, συζητήσεις και συγκεκριμένες προτάσεις, για τη δημιουργία ενός μετώπου Αντίστασης, διεκδίκησης και Ανατροπής σε παναττικό με προοπτική πανελλαδικό επίπεδο και με ''ειδικό σκοπό'' την προσέλκυση τόσο ενεργών όσο και μη ενεργών πολιτών'' που έχουν απαξιώσει και γυρίσει τη πλάτη στο λαικό κίνημα το οποίο δικαιολογημένα έχουν συνδέσει με προσωπικά οφέλη, χτίσιμο βιογραφικών μέσα από μαζικούς αγώνες και φυσικά με κόμματικά επιτελεία που κινούν τα νήματα και δρομολογούν εξελίξεις σύμφωνα με το τι θέλουν να πετύχουν σε κάθε περίοδο.

Ενα κίνημα όμως που μπροστά, θα είναι άνθρωποι του ακηδεμόνευτου και αδέσμευτου λαικού κινήματος και όχι τα κόμματα, τα οποία όμως σαν ελάχιστη υποχρέωση που έχουν στο να συμβάλλουν σε αυτό θα ήταν να ακολουθούν και να στηρίζουν χωρίς να επιδιώξουν να καπελώσουν για ακόμη μια φορά